نیاز دارم به مدت نامحدود غر بزنم! نه فقط تنهایی با خودم توی حموم حین دوش گرفتن، انقدر که یهو پنیک اتک لعنتی بیاد سراغم و بعدش عین گربه که از دامپزشکی میترسه، منم از حموم بترسم…نه!

دوست دارم ساعت‌ها پشت گوشی با غریبه ترین آدم‌های زندگیم، درباره هرچیزی که صحبت ازش جدیدا حکم عدام داره، غر بزنم و وقتی همگی حسابی سبک شدیم، با کوهی از انرژی مثبت الکی به همدیگه دلداری بدیم و بتونیم برای یک هفته دیگه توی این شرایط دووم بیاریم!

چند ماه شد که نبودیم؟ سه ماه؟ سه ماه که پر از ترس و کلافگی و امیدواری و ناامیدی مطلق بود. سه ماه که فکر می‌کردیم تا ابد قراره توی این سیاهی گیر کنیم و از شما پنهون نباشه،  هنوزم فکر می‌کنم واقعا قراره این گرد غم تا ابد گریبانمون رو بگیره…

دوست دارم بیاید و بگید این مدت چیکار کردین که زندگی از پا در نیاوردتون. بگید از شر افسردگی به چه چیزی پناه بردین؟

من؟ شاید اگه این روتین قهوه/ ماچا دم کردنای هر روزم نبود، احتمالا از پا در میومدم! بعد دلم به حال خودمون می‌سوزه که به همین آسونی می‌تونیم یکم شادی به زندگیامون بیاریم ولی هر خوشی کوچیکی از ما ملت شریف ایران، دریغ شده، حتی خوشیِ “زیستن”!

نباید انقدر بدبین باشم چون می‌دونم و باور دارم که یه روزی که دیگه خیلی دور نیست، قراره حین رقصیدن توی خیابون برای جشن آزادی، یک دل سیر، آزادانه همدیگه رو بغل کنیم و برای هرکی که دیگه بینمون نیست، گریه کنیم.

ولی لطفا بذارید که از بحث دور نشم…

در کنار تمام قهوه‌هایی که با گریه و خنده دم کردم، یکی دیگه از چیزایی که نجاتم داد، دیدن سریال هایی بود که برای چند ساعت، منو از حقیقتی که گرفتارش شده بودیم، دور می‌کرد و میخوام بدون اسپویل سرگرم کننده ترین سریال هایی که دیدم رو بهتون معرفی کنم.